Is It God’s Will To Be Wealthy?

Attracting wealth has nothing to do with education, status, talent, environment, intellectual ability, physical prowess, or geography. ANYONE, regardless of their background or circumstances, can attract wealth into their lives.

For many years I separated wealth from the “Christian” lifestyle. Somehow I thought that living a godly life meant living a life without material wealth. It wasn’t until someone showed me in the Bible that it was the will of God for ALL of his children to be prosperous and healthy. There is nothing in the Bible that says we must live in poverty to be right with God. We are right with God because of the finished works of Jesus Christ.

In the Bible in John 10: 10, Jesus says, “I am come that you might have life and that you might have it MORE than abundant.” If Jesus spoke the truth then this life must be available for all those who are willing to believe it.

The Science Of Getting Rich By Wallace D. Wattles Published in 1910 has changed the lives of many people. The following is taken from chapter 1 of this timeless masterpiece.

“WHATEVER may be said in praise of poverty, the fact remains that it is not possible to live a really complete or successful life unless one is rich. No man can rise to his greatest possible height in talent or soul development unless he has plenty of money; for to unfold the soul and to develop talent he must have many things to use, and he cannot have these things unless he has money to buy them with.

Man's right to life means his right to have the free and unrestricted use of all the things which may be necessary to his fullest mental, spiritual, and physical unfoldment; or, in other words, his right to be rich. No man ought to be satisfied with a little if he is capable of using and enjoying more. The purpose of Nature is the advancement and unfoldment of life; and every man should have all that can contribute to the power; elegance, beauty, and richness of life; to be content with less is sinful.

There is nothing wrong in wanting to get rich. The desire for riches is really the desire for a richer, fuller, and more abundant life; and that desire is praise worthy. The man who does not desire to live more abundantly is abnormal, and so the man who does not desire to have money enough to buy all he wants is abnormal.

There are three motives for which we live; we live for the body, we live for the mind, we live for the soul. No one of these is better or holier than the other; all are alike desirable, and no one of the three -- body, mind, or soul -- can live fully if either of the others is cut short of full life and expression. It is not right or noble to live only for the soul and deny mind or body; and it is wrong to live for the intellect and deny body or soul.

Man cannot live fully in body without good food, comfortable clothing, and warm shelter; and without freedom from excessive toil. Rest and recreation are also necessary to his physical life. He cannot live fully in mind without books and time to study them, without opportunity for travel and observation, or without intellectual companionship.

To live fully in mind he must have intellectual recreations, and must surround himself with all the objects of art and beauty he is capable of using and appreciating. To live fully in soul, man must have love; and love is denied expression by poverty.

A man's highest happiness is found in the bestowal of benefits on those he loves; love finds its most natural and spontaneous expression in giving. The man who has nothing to give cannot fill his place as a husband or father, as a citizen, or as a man. It is in the use of material things that a man finds full life for his body, develops his mind, and unfolds his soul. It is therefore of supreme importance to him that he should be rich.

It is perfectly right that you should desire to be rich; if you are a normal man or woman you cannot help doing so. It is perfectly right that you should give your best attention to the Science of Getting Rich, for it is the noblest and most necessary of all studies. If you neglect this study, you are derelict in your duty to yourself, to God and humanity; for you can render to God and humanity no greater service than to make the most of yourself.”

The Science of Getting Rich is your key to the prosperity that is rightly yours. It will change your life. If you are willing to believe the words of Jesus Christ, you will discover an exciting new reality. You can learn the fundamental principles of wealth creation and life success. You may have a free copy of "The Science Of Getting Rich". Visit

By: Maurice Goulet








Read more

SAPATOS

Ni: Arvin U. de la Peña
Madalas sa kanilang paaralan ay pagtawanan si Cedric. Siya ang madalas punahin ng kanyang mga kaklase. Iyon ay dahil sa kanyang suot na sapatos. Paano kasi ang sapatos niya ang nabubukod tangi sa iba. Bukod sa ito ay luma na ay ito pa ang sapatos ng kanyang tatay noon. Bukod na malaki sa kanya ng konti ay halata na kupas na talaga ang sapatos niya. Gustuhin man niya na magpabili ng bagong sapatos ay wala silang pera para sa sapatos. Palibhasa ay 4th year high school na at siya ang panganay na anak ay madalas sabihin niya sa sarili na matatapos na rin ang pagsusuot niya ng lumang sapatos dahil hindi na siya kaya pang papag-aralin ng kanyang mga magulang sa kolehiyo.

Mabait at masipag si Cedric na estudyante sa paaralan. Isa siyang working student. Siya lagi ang huling umuuwi na mag-aaral dahil sa marami pa siyang ginagawa pagkatapos ng klase. Minsan habang kausap niya ang kaklase na si Tessie sa may canteen habang recess bigla ay sinigawan siya ng kanyang mga mapagbirong classmate ng "Cedric ang sapatos mo ay palitan mo na." Agad ay napatingin si Tessie sa suot na sapatos ni Cedric at agad ay napatawa si Tessie. Akala agad ni Cedric ay minaliit ni Tessie ang sapatos niya. Nagulat siya ng magsalita si Tessie sa kanya ng " huwag mo na lang sila papansinin. Gawin mong inspirasyon ang sapatos mo para ikaw ay magtagumpay sa buhay." Naantig ang puso ni Cedric sa sinabi na iyon ni Tessie. Gusto niya itong yakapin pero di niya magawa. Sinabihan na lang niya si Tessie ng "maraming salamat."

Pag-uwi ni Cedric sa kanilang bahay ay dala-dala pa rin niya sa isip ang sinabi ng kaibingan niyang si Tessie. Tiningnan niya ang kanyang mga magulang, mga kapatid, at ang bahay nila. Nasabi niya agad sa sarili na sana nga magtagumpay siya para naman umangat ang buhay nila.

Habang papalapit na ang graduation ay lalong nagiging excited si Cedric. Iyon ay dahil pipilitin niya na makapag-aral siya sa kolehiyo. Sa isip niya ay kung nagawa niya na maging isang working student sa high school ay magagawa niya rin iyon sa college. Para naman kahit paano ay makapag-aral siya sa kolehiyo na hindi nagawa ng mga magulang niya. Sa isip rin niya na kapag siya ay nagtagumpay ay papag-aralin din niya ang apat pa niyang kapatid.

Lalong napalapit sa isa't-isa sina Cedric at Tessie. Madalas na silang magkasama. Ang iba nga niyang mga kamag-aral ay naiinggit sa kanya dahil bakit daw ang mayaman na si Tessie ay napalapit ang loob kay Cedric na isang mahirap lang. At muli kapag napapadaan o nadaraanan sila ng mga kaklase niyang mapagbiro ay pinaparinggan agad siya na magpalit na nga sapatos.

Isang araw bago ang graduation ay pinuntahan si Cedric ni Tessie sa bahay nila. Nag-usap sila ng masinsinan. Naging seryoso ang kanilang pag-uusap. Halos mapaluha si Cedric ng sabihin ni Tessie na pagkatapos ng graduation ay pupunta na siya sa Amerika at doon na papag-aralin ng mga magulang niya at doon na rin daw siguro titira. Mamimiss daw niya si Cedric at muli ay sinabihan siya na gawing inspirasyon ang sapatos para sa pagtatagumpay. Nang aalis na si Tessie ay sinabihan niya ito ng " I Love You" na agad ikinatawa ni Tessie at saka umalis na.

Araw ng graduation ay kita ni Cedric na halos lahat ay bago ang suot na mga sapatos ng mga kasabay niyang gragraduate. Lahat ay makikintab bukod sa sapatos niya. Pansin niya na ang sapatos lang talaga niya ang luma. Gusto niyang mapaluha na kahit sa graduation na pinakahihintay ng lahat na mag-aaral ay ganun pa rin ang sapatos niya pero hindi niya magawa. Wala rin siyang karapatan na pilitin masyado ang mga magulang niya na bumili ng bagong sapatos sa araw ng graduation dahil wala talagang pambili.

Nang isa-isahin na ang pagtawag sa pangalan ng gragraduate ay lalong na excited si Cedric. Lalo na ng tawagin na ang pangalan niya. Paghawak niya ng diploma agad ay napalingon siya sa mga kaklase niya lalong-lalo na kay Tessie.

Pagkalipas ng ilang araw at ng makuha na ang mga dapat na kunin sa paaralan para gamitin pag enroll sa college ay agad napaluwas ng Manila si Cedric sa tulong ng kanyang tiyuhin.. Doon ay nagtrabaho muna si Cedric ng dalawang taon sa isang kompanya at pagkatapos ay nakapag-aral na siya sa isang unibersidad bilang isang working student sa kursong civil engineering. Muli habang siya ay nag-aaral ay ang lumang sapatos pa rin ang kanyang suot. Nasanay na kasi siya na iyon lagi ang isuot kapag nag-aaral.

Madaling lumipas ang apat na taon. Nang maging ganap ng engineer si Cedric agad ay nakapagtrabaho siya sa isang construction firn. Nagpapadala na lang siya ng pera para sa mga magulang niya at mga kapatid na nag-aaral. Dahil maabilidad at magaling dumiskarte si Cedric unti-unti ay nagkaroon siya ng sarili niyang construction firm. Tinawag niya itong SAPATOS CONSTRUCTION FIRM na naging sikat naman at marami ang kumukuha para magpagawa ng kung ano.

After 12 years, class reunion nila ay umuwi si Cedric na dala ang napakaraming sapatos para ibigay sa kanyang mga naging kaklase. Hinangaan siya sa pagtagumpay nito sa buhay. At ng tinanong siya kung bakit namigay ng mga sapatos ay sinabi niya na ang sapatos na suot-suot niya noong nag-aaral pa ng high school ang naging inspirasyon niya sa paalala na rin ni Tessie. Napagtatawanan na lang nila ang mga dating pagbibiro noong high school days pa nila.

Habang sila ay nagkakasiyahan at nag-iinuman bigla ay may pumarada na isang magarang kotse. Pagbukas ng pinto agad ay nakilala nila si Tessie na 12 years ring hindi sumali sa class reunion nila. Doon ay kinumusta nila agad si Tessie. Gayundin si Tessie ay kinumusta ang mga ka batch niya sa high school. Pagtingin ni Tessie kay Cedric agad ay binati niya ito sa pagkakaroon ng SAPATOS CONSTRUCTION FIRM.

Habang tumatagal ang kasiyahan at ang iba ay mga lasing na agad ay nakiusap si Cedric kay Tessie na mag-usap sila na malayo ng kaunti sa mga ka batch nila para hindi marinig ang pag-uusap nila. At pinagbigyan naman siya ni Tessie. Nagkuwento sila sa isa't-isa sa pangyayari sa buhay sa loob ng 12 years. Pinasalamatan ni Cedric si Tessie sa sinabi nito noon na gawing inspirasyon ang sapatos para magtagumpay dahil iyon ay ginawa niya talaga.

At ng aalis na si Tessie para pumunta sa mga ka batch niya ng bigla ay hawakan siya ni Cedric sa balikat at sinabihan si Tessie ng "I LOVE YOU" na agad ay sinagot ni Tessie ng "kailan mo ako pakakasalan."

Hindi nila mapigilan ang sarili na hindi tumawa sa isa't-isa.
Read more

BASURA SA LANSANGAN

Ni: Arvin U. de la Peña

Napakahirap ng buhay ko. Marahil ay basura sa lipunan kung tawagin. Naglalakad at palabuy-laboy sa kalye na walang patutunguhan. Pumupunta ako sa mga basurahan para mamulot ng puwede makain o kaya namumulot ng puwede na maibenta ng magkaroon naman ako ng pera.


Minsan naman ay umuupo ako sa lansangan para manghingi ng pera sa mga nagdaraan na tao. Araw-araw ay iyon ang buhay ko. Wala akong permamenteng tirahan at matutulugan. Gustuhin ko man na baguhin ang buhay ko ay wala akong magawa. Dahil ito ang kinagisnan kong buhay. Namulat ako at nagkaisip na ganito na ang buhay ko. Tandang-tanda ko pa na noon ay karga-karga pa ako ng aking mga magulang habang sila ay namamalimos.

Sa buhay ko na ito ay di ko maiwasan ang di mainggit sa kapwa. Masaya at maayos ang buhay nila kumpara sa akin. Tuloy natatanong ko minsan sa sarili na bakit hindi pantay-pantay ang buhay ng tao. May mayaman at may mahirap. Mayroon naman maayos ang kalagayan sa buhay at hindi. Napakaraming bakit ang tanong ko sa sarili na hindi pa nahahanapan ng kasagutan.

Sa patuloy ko na pakikipagsapalaran sa buhay na ito ay masasabi ko na napag-iiwanan talaga ako ng panahon. Lalong naiiwanan sa mga makabagong teknolohiya. Hanggang tingin lang ako sa tinatawag na cellphone o kung ano pa. Kailanman ay di pa ako nakakahawak ng ganun na bagay. Napakahirap talaga sa akin ang magkaroon ng pera. Di katulad ng iba na madali lang.

Minsan naiisip ko na wakasan na lang ang buhay ko. Para matapos na ang paghihirap ko. Pero natatakot akong gawin iyon. Naduduwag ako na wakasan ang buhay ko samantalang di ako naduduwag na marumi, naglalakad sa kalye at nanghihingi ng pera. At kapag gabi na ay madalas pumapatak ang luha sa aking mga mata kung bakit naging ganit ako. Lalo na kung sa araw na iyon ay kaunti lang ang nakain ko.

Kahit ako ay ganito ay umaasa pa rin ako na darating ang araw na mag-iiba na ang takbo ng buhay ko. Matutupad ang pangarap ko na makaahon sa mundo kong kinagisnan. Dahil habang may buhay ay may pag-asa. Iyon lagi ang nasa isip ko. Kung kailan darating iyon ay hindi ko alam. Basta ang mahalaga sa ngayon ako ay nabubuhay.

Marahil ay nakita at nadaanan niyo na ako sa lansangan.

Read more

TAONG GRASA

Ni: Arvin U. de la Peña

Naglalakad ako walang direksyon
Tumatawa ako sa inyo
Umaasa na papansinin
Nanghihingi ako para may makain.

Napakabaho ko na sa inyo
Halos takpan ang ilong niyo
Kapag ako ay nadadaanan niyo
Wala kasi akong maliguan.

Wala na talaga akong silbi
Alam ko iyon ang nasa isip niyo
Dahil ako ay isa ng basura
Basurang naglalakad sa lipunan.

Taong grasa ako alam ko
Hindi ako katulad niyo
Ang buhay niyo ibang-iba sa akin
Ako ay ito ang aking mundo.
Read more

Tsinelas

Ni: Arvin U. de la Peña

Naglalakad ako isang araw ng may madaanan akong isang batang babae at umiiyak siya. Malakas ang kanyang pag-iyak. Siguro siya nasa sampung taong gulang, katulad ko. Dahil naawa ako sa kanya ay nilapitan ko siya para tanungin bakit siya umiiyak.


Kinuha daw ng limang bata rin ang isa niyang tsinelas. Pinagtulungan daw siya para kunin ang isa niyang tsinelas at saka umalis. Natatakot daw siya na umuwi sa kanila dahil papagalitan siya. Palibhasa ay may pera ako ng araw na iyon ay sinabihan ko siya na bibili na lang ako ng bago. Laking tuwa niya ng marinig ang sinabi ko.

Habang papunta kami sa tindahan na bibilhan ng tsinelas ay ikinuwento niya sa akin ang pagkatao niya at ano ang pangarap niya sa buhay. Sheryl Reyes daw ang pangalan niya. Paglaki daw niya ay nais niyang maging isang lawyer para experto sa batas. At ako naman ay sinabi ko sa kanya na paglaki ko ay nais kong maging isang pulis para makatapagtanggol sa mga naaapi. Kulay asul ang pinili niyang kulay ng tsinelas. Nang tanungin ko siya kung bakit iyon ang pinili niya ay dahil daw iyon ang paborito niyang kulay. Ibinigay niya na lang sa akin ang tsinelas niya na wala ng kapares para hindi daw malaman ng mga magulang niya ang nangyari. Pinasalamatan niya ako sa pagbili ko ng bagong tsinelas para sa kanya. Pinasakay ko pa siya ng tricycle pauwi sa kanila.

Nang nasa amin na ako ay iniisip ko kung ano kaya ang nangyari sa kanya kung hindi ko siya binilhan ng tsinelas. Papaluin kaya siya ng kanyang mga magulang o pagagalitan lang kung bakit nagpa-api sa mga bata ring katulad niya. At ang tsinelas na binigay niya sa akin ay inilagay ko sa supot at ito ay itinago sa pagbabakasakali na pag lumaki na kami at muling nagkita ay ibibigay ko sa kanya ang tsinelas.

Labing-limang taon ang lumipas habang ako ay nasa departamento ng mapansin ko ang nasa headline sa diaryo. List of new lawyers. Nang basahin ko ang nasa top ten ay nabasa ko ang pangalan na Sheryl Reyes. Agad ay natanong ko sa sarili kung ito kaya ang binilhan ko ng bagong tsinelas noon. Sinabi niya kasi na paglaki niya ay gusto niyang isang maging lawyer.

Palapit na ang pasko ng ako ay magbakasyon sa aming lugar. Nang makausap ko ang aking kaibigan agad ay naitanong ko kung kilala niya ang bagong lawyer na si Sheryl Reyes. Hindi naman ako nabigo dahil kilala daw niya. At ang kanyang opisina ay malapit lang daw. Itinuro pa niya sa akin kung saan ko matatagpuan ang opisina niya.

Bigla isang araw ay naglakas loob akong puntahan siya dala ang tsinelas. Nang makaharap ko siya agad ay kinumusta ko at nagpakilala na ako ang bata din noon na bumili sa kanya ng bagong tsinelas dahil kinuha nga sa kanya ang isang kapares ng tsinelas niya. Ipinakita ko pa sa kanya ang tsinelas niya noon. Agad ay napatawa siya at nagsabi na kaybilis talaga ng panahon at ito kapwa na kami malaki.

Nagkuwentuhan kami sa mga pangyayari sa buhay. At kung paano natupad ang pangarap na binuo mula pa pagkabata. Habang kausap ko siya ay nasasabi ko sa sarili na maganda siya at nais kong ligawan balang araw.

Nasa kasarapan kami ng pag-uusap ng bigla sumingit ang katulong niya at nagsabi na si Alexis raw ay nasa telepono at nais siyang makausap. Agad ay naitanong ko sa sarili kung sino ang Alexis na iyon.

Ilang minuto pagbalik niya ay kita ko sa mukha niya ang kasiyahan. Nang tanungin ko siya kung sino si Alexis agad ay sinabi niya na kasintahan daw niya at pupunta daw pagkatapos ng pasko para mamanhikan sa kanila. Ipinakita pa niya sa akin ang engagement ring nila.

Nanghina agad ako ng sabihin niya iyon. Parang di ko matanggap na huli na pala ako sa buhay niya. Nangarap pala ako ng maaga para sa kanya na sa wala lang mapupunta.

Nang magpaalam na ako para umalis ay dinala ko ang tsinelas niya noon. Di ko na lang ibinigay sa kanya. Sinabihan pa niya ako na kung ikasal daw siya ay imbitahin niya ako.

Habang naglalakad ako ay napakalungkot ko. Kaya naisipan kong pumunta sa tabing dagat para doon ay mag isip-isip. Nang nasa tabing dagat na ako ay kinuha ko ang tsinelas sa supot at pinagmasdan. Doon ay inalala ko kung bakit napunta ito sa akin. At ilang sandali ay itinapon ko ang tsinelas sa dagat.

Habang kita ko na naaanod palayo ang tsinelas ay nasasabi ko sa aking sarili na palayo na rin ang puso ko kay Sheryl dahil may kasintahan na pala siya. Wala na palang pag-asa na siya ay maging akin at alagaan ng mabuti. Katulad ng pag-aalaga ko sa tsinelas niya na di mawala sa akin.

Nang di ko na makita ang tsinelas saka ako ay tumalikod para umalis na. At ewan ko lang kung dadalo ako sakali na siya ay ikasalna.
Read more

PANAWAGAN NG PULUBI

Ni: Arvin U. de la Peña

Hindi ko hinahangad na mahalin niyo ako
Mas lalong di ko ninanais
Na ang buhay kong ito
Ay ayusin niyo naman.


Ang sa akin lang naman
Kahit barya bigyan niyo ako
Sa maliit na latang hawak ko
Sana tumunog pag may dumaraan.

Kahit isang piso lang
Malaking tulong na iyon sa akin
May ipambibili na ako ng pagkain
Kapag iyon ay naipon.

Sa mga di katulad ko
Sana unawain niyo ako
Kung bakit ako ay ganito
Nanghihingi ng pera para mabuhay
Read more